Το παράπονο της -μοναδικής-κόρης του μεγάλου συγγραφέα οτι λησμονήθηκε η μνήμη του πατέρα της είναι έκδηλο. Το 1988 δόθηκαν 6 εκατομμύρια δραχμές από την τότε υπουργό Πολιτισμού Μελίνα Μερκούρη για να ξεκινήσουν οι εργασίες, χρήματα τα οποία χάθηκαν στην πορεία χωρίς να ξεκινήσει τίποτα. Το θέμα έγινε μπαλάκι μεταξύ αρμοδίων και μη, φτάνοντας στα χέρια της Νομαρχίας, ενώ σήμερα υπάρχει πρόταση για δωρεά του ακινήτου στο Δήμο, ο οποίος με τη σειρά του επιδιώκει τη βοήθεια του υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης για να προχωρήσει στην αποδοχή της δωρεάς και στην αναπαλαίωση του σπιτιού.
Εκείνο που είναι σίγουρο πάντως, είναι οτι αν το σπίτι βρισκόταν στην Αθήνα, θα είχε ήδη αναπαλαιωθεί εδώ και πολλά χρόνια...
Παρά την ταραχώδη σχέση με τον πατέρα της, η Μυρτώ Λουντέμη προσπαθεί να κινητοποιήσει τους φορείς για να προχωρήσει η αποκατάσταση της μνήμης του συγγραφέα. Το 1947 ο Λουντέμης συλλαμβάνεται και εξορίζεται στο Μαυράτο Ικαρίας ενώ η γυναίκα του Έμυ με την τρίχρονη κόρη τους Μυρτώ εξορίζεται στη Χίο και μετά στο Τρίκερι. Η Μυρτώ γνώρισε ελάχιστα τον πατέρα της, καθώς αυτός νόμιζε οτι η κόρη του ήταν νεκρή (!) μέχρι τη συνάντησή τους στη Ρουμανία. Ο Μενάλαο Λουντέμης γύρισε στην Ελλάδα μόλις το 1976, και απεβίωσε ένα χρόνο αργότερα από καρδιακή προσβολή.
.
Μενέλαος Λουντέμης
.
Ο Δημήτρης Βαλασιάδης γεννήθηκε το 1912 στο χωριό Αγία Κυριακή της μικρασιατικής Γιάλοβας. Η οικογένειά του ήταν εύπορη, αλλά ξέπεσε απότομα σε κατάσταση έσχατης φτώχειας. Ήταν το μοναδικό αγόρι της οικογένειάς του, η οποία είχε συνολικά πέντε παιδιά, τέσσερα κορίτσια και ένα αγόρι, τον Δημήτρη. Γονείς του ήταν ο Γρηγόρης Μπαλάσογλου (που στον Εξαπλάτανο έγινε Βαλασιάδης) και η Δόμνα Τσουφλίδη. Πολύ μικρός γνώρισε το δράμα της προσφυγιάς. Ξεριζωμένος από τη μικρασιατική πατρίδα εγκαταστάθηκε με τους δικούς του στον Εξαπλάτανο. Στα Δημοτολόγια του Εξαπλατάνου φέρεται γεννημένος το 1911. Από το 1925 φοίτησε στο εξατάξιο Γυμνάσιο της Έδεσσας μέχρι τον Γενάρη του 1929, που μαθητής της Δ΄ τάξης απεσύρθη, όπως σημειώνεται στο Γενικό Έλεγχο του σχολείου. Μικρός μαθητής, εργαζόταν τα καλοκαίρια στα βλαχοχώρια της άνω Αλμωπίας κάνοντας το δάσκαλο. Για την επιβίωσή του έγινε ακόμη λαντζέρης, λούστρος, ψάλτης, υπάλληλος σε γραφείο και αρχιεργάτης στα τεχνικά έργα του Γαλλικού ποταμού.Έφυγε οριστικά από το χωριό του, τον Εξαπλάτανο, το 1932 με μια βαλίτσα γεμάτη χειρόγραφα, ποιήματα, διηγήματα, μυθιστορήματα, θεατρικά έργα. Ήταν το ξεκίνημα του ανηφορικού δρόμου για την κατάκτηση της δόξας.
.
Πήγε πρώτα στην Κοζάνη, όπου έμεινε σε οικοτροφείο. Μετά, ακολουθώντας έναν λαϊκό θίασο βρέθηκε στον Βόλο. Εκεί δούλεψε κοντά σ’ ένα δικηγόρο για δύο χρόνια (1937-38), στη γραφομηχανή του οποίου έγραψε το πρώτο του μυθιστόρημα. Στην Αθήνα, γνωστός πια στον λογοτεχνικό κόσμο, έγινε φίλος του καθηγητή της Φιλοσοφικής Σχολής Νικόλαου Βέη, με τη μεσολάβηση του οποίου παρακολούθησε ως ακροατής όλα τα μαθήματα της Φιλοσοφικής Αθηνών. Σωματικά ο Λουντέμης ήταν αδύναμος, ελαφρά κουτσός (μια πληγή δεμένη σε γύψο που άργησε να βγει, άφησε ατροφικό το ένα του πόδι) με ωραίο πρόσωπο. Είχε όμως προμηθεϊκή σπίθα στην ψυχή του, που τη φλόγιζε απύθμενη φιλοδοξία. Έλεγε και ξανάλεγε στους δικούς του: «Εγώ θα γίνω συγγραφέας, θα δοξαστώ στην Ελλάδα!». Αποτελεί μοναδικό φαινόμενο αυτοδίδακτου και αυτοδημιούργητου συγγραφέα στα γράμματά μας. Προικισμένος με γνήσιο πολύπλευρο ταλέντο και μεγάλη ακαταμάχητη θέληση κατόρθωσε όσο κανείς άλλος να κατανικήσει τα εμπόδια και τα χτυπήματα της αχάρητης ζωής του. Δούλεψε κάτω από συνθήκες που μόνο ένα δυνατό ταλέντο σαν το δικό του θα μπορούσε να αντιμετωπίσει, χωρίς να καμφθεί. Γνώρισε διώξεις, εξορίες, ζωή παρανομίας από σπίτι σε σπίτι, αρρώστιες, δίκη για εσχάτη προδοσία και δεκαοχτώ χρόνια αναγκαστικής εξορίας στη Ρουμανία, όπου νοσταλγούσε πάντα την πατρίδα, «ένα ελληνικό καφεδάκι…μια ρετσίνα….».Μέσα στα σαράντα περίπου χρόνια της συγγραφικής του δραστηριότητας ο Λουντέμης έδωσε έργο τεράστιο σε ποσότητα και ποιότητα. Τα πρώτα του έργα τα έγραψε στον Εξαπλάτανο το 1927 και 1928 και τα υπέγραφε με το πραγματικό του όνομα, Τάκης Βαλασιάδης. Πρόκειται για συλλογές ποιημάτων που δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα της Έδεσσας Αγροτική Ιδέα. Χρησιμοποίησε το ψευδώνυμό του για πρώτη φορά το 1933 στο διήγημα «Μια νύχτα με πολλά φώτα κάτω από μια πόλη με πολλά αστέρια». Ορισμένα δείγματα του τεράστιου έργου του είναι: «Τα πλοία δεν άραξαν» 1943, «Γλυκοχάραμα» 1944, «Αυτοί που φέρανε την καταχνιά» 1946, «Συννεφιάζει» 1947, «Οι κερασιές θ’ ανθίσουν και φέτος» 1956, «Ένα παιδί μετράει τα’ άστρα».
.
Χαρακτηριστική για το μαχητή συγγραφέα και το έργο του είναι η κατάθεση του λογοτέχνη Στρατή Δούκα στη δίκη του Λουντέμη το 1956 : «Ο Λουντέμης, κύριοι, δεν ήταν από κείνους τους συγγραφείς που συμβουλεύουν από απόσταση ασφαλείας τους άλλους. Δεν είναι από κείνους που ετοιμάζουν και δείχνουν τους στίβους. Είναι συγγραφέας μαχητής που δεν αρκέστηκε, όταν η πατρίδα μας στέναζε κάτω από το φασιστικό ζυγό, να μας δείξει τα “μαρμαρένια αλώνια” ,αλλά καβάλησε ο ίδιος το άτι του και μπήκε στη μάχη, για να μας δείξει πώς παλεύουν τα παλικάρια… Το έργο του μύριζε πάντα μπαρούτη. Kανονιοβολούσε τους εκμεταλλευτές του λαού και υπεράσπιζε τους φτωχούς και τους κατατρεγμένους. Πάντα τάχτηκε με το μέρος των αδικημένων και των αβόλευτων. Είναι ένας συγγραφέας καθαρά λαϊκός. Μπήκε στις φτωχογειτονιές και στους τόπους δουλειάς, συναντήθηκε με τους ανθρώπους του μόχθου, ζυμώθηκε μ’ αυτούς και έγραψε με πολλή αγάπη για κείνους που δημιουργούν τα πάντα σ’ αυτόν τον κόσμο, μα που δε χόρτασαν ποτέ ούτε το ψωμί». Υπήρξε καρδιακός φίλος του Άγγελου Σικελιανού, του Κώστα Βάρναλη και του Μιλτιάδη Μαλακάση. Τιμήθηκε με το μέγα κρατικό βραβείο πεζογραφίας το 1938 και με τη Χρυσή Δάφνη Πανευρώπης στο Παρίσι το 1951. Στο Βουκουρέστι, όπου έζησε εξόριστος, τιμήθηκε με την ανέγερση Λουντέμιου Μέγαρου.
Ο θάνατος του συγγραφέα ήταν ξαφνικός και γρήγορος. Πέθανε από καρδιακή προσβολή στις 22 Γενάρη 1977, μόλις ένα χρόνο από την επάνοδό του στην πατρίδα. Ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Μοναδικό του παιδί είναι η κόρη του Μυρτώ, που ζει στην Αθήνα - πηγή βιογραφίας exaplatanos.com.
.
Ο Μενέλαος Λουντέμης είναι ο δεύτερος πιο πολυδιαβασμένος έλληνας συγγραφέας μετά το Νίκο Καζαντζάκη. Αποτέλεσε έμπνευση για πάρα πολλούς έλληνες συγγραφείς, ενώ ακόμη και πολιτικοί εμπνεύστηκαν από τη στάση του. Ο Φώτης Κουβέλης, για παράδειγμα, έχει δηλώσει οτι ο Μενέλαος Λουντέμης είναι η αιτία για την οποία έγινε αριστερός.
.
Συνεχίζοντας το προηγούμενο θέμα για την - αναγκαστική - παραίτηση Τσακίρογλου από το ΚΘΒΕ, δε γίνεται να μην αναφερθούμε στον πιθανό διάδοχό του. Το όνομα το οποίο ακούγεται έντονα είναι αυτό του ...Κώστα Καρρά!
Η κόρη του συγγραφέα Τάκη Βαλασιάδη, γνωστού ως Μενέλαου Λουντέμη, Μυρτώ κάνει έκκληση σε οποιονδήποτε μπορεί να βοηθήσει για να αναπαλαιωθεί το σπίτι στο οποίο μεγάλωσε ο συγγραφέας. Τo σπίτι βρίσκεται στον Εξαπλάτανο Πέλλας και έχει κηρυχτεί διατηρητέο εδώ και 24 χρόνια, χωρίς όμως να έχει γίνει καμία απολύτως εργασία για τη συντήρησή του, με αποτέλεσμα να βρίσκεται σήμερα σε άθλια κατάσταση.
Κι αυτό γιατί μόνο τυχαίος δεν είναι ο Renzo Piano. Σχεδιαστής της Όπερας της Ρώμης, εμπνευσμένος αρχιτέκτονας με διεθνείς περγαμηνές, όπως το Πολιτιστικό Κέντρο Georges Ρompidou, η ανάπλαση του παλιού λιμανιού της Γένοβας και της πλατείας Πότσδαμ στο Βερολίνο, το κέντρο Ρaul Κlee στη Βέρνη, τα καινούργια γραφεία των Νew Υork Τimes, αλλά και η Ακαδημία Επιστημών της Καλιφόρνιας, ο Piano αποτελούσε το καλύτερο εχέγγυο για ένα μνημειώδες αρχιτεκτονικό αποτέλεσμα. 
Το μεσημέρι του Σαββάτου ο 71χρονος σήμερα αρχιτέκτονας παρουσίασε στο Ζάππειο την προμελέτη του έργου, που δίνει μια πρώτη εικόνα της οπτικής και του ύφους του έργου. Η παρουσίαση έγινε παρουσία του πρωθυπουργού, υπουργών, βουλευτών και άλλων εκπροσώπων της πολιτείας και του πνεύματος. Η παρουσίαση έδωσε μια πρόγευση για τη φιλοσοφία του έργου και άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. 
ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ το 1946 στην Αθήνα. Κόρη της συγγραφέως Μαργαρίτας Λυμπεράκη.
