ΜΑΡΤΥΡΙΑ: Η ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΕΝΟΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΗ

By Παρασκευή, Απριλίου 18, 2008

Τέσσερα posts πιο κάτω έγραψα ένα post με τον τίτλο Η ΜΑΦΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ. Αναφέρεται στις ομοιότητες της σημερινής κατάστασης στην ελληνική δικαιοσύνη με αυτές της ιταλικής μαφίας, τονίζοντας τη διαπλοκή της δικαιοσύνης με την πολιτική.
Σε απάντηση αυτού το post έλαβα ένα σχόλιο από κάποιον Πρωτοδίκη, το οποίο αντέκρουε τους ισχυρισμούς μου μέσα στο post. Το συγκεκριμένο σχόλιο, παρότι αντιτίθετο στα γραφόμενά μου, εμπεριείχε στοιχεία που εκτιμώ ιδιαίτερα, μεταξύ των οποίων το προσωπικό στοιχείο και την εξ'ιδίοις εμπειρία, το θάρρος της γνώμης, το ρίσκο λόγω της θέσης, σοβαρότητα, γνώση, αλήθεια και ανθρωπιά καθώς εμπεριέχει στοιχεία προσωπικής εξομολόγησης. Αποδεικνύει την ύπαρξη, εντός του δικαστικού Σώματος, ανθρώπων με ευαισθησίες, απογοητευμένων απο την παρούσα κατάσταση, που επιθυμούν να παρέμβουν για να επισημάνουν τα κακώς κείμενα αλλά και να υπερασπιστούν το λειτούργημά τους. Το σχόλιο αποτέλεσε απαρχή μιας συζήτησης με ουσία, και έθεσε μια ολόκληρη σειρά απο προβληματισμούς. Το αναδημοσιεύω λοιπόν, με την άδεια του γράφοντος, πιστεύοντας οτι ενδιαφέρει περισσότερους του ενός. Προέχει να διαβαστεί το αρχικό post για να υπάρχει σύνδεση με την απάντηση. Θα το βρείτε τέσσερα μόλις posts παρακάτω. Η επιλογή διαφορετικού χρώματος σε ορισμένα σημεία του κειμένου που ακολουθεί είναι δική μου πρωτοβουλία. Τα στοιχεία του γράφοντος δεν αποκαλύπτονται για ευνόητους λόγους. Η ουσία όμως βρίσκεται στο κείμενο:


"Για ποια "υπερεξουσία" μιλάμε; Όταν ο καθένας μπορεί να λέει οτιδήποτε για έναν δικαστή, χωρίς αυτός να μπορεί να αντιδράσει ασκώντας τα όποια δικαιώματά του (δεν είναι νοητό δικαστής να μηνύσει ή να κάνει αγωγή σε πολίτη);
Για ποια "έλλειψη ελέγχου" όταν ο καθένας μπορεί να κάνει μία αναφορά σε βάρος δικαστή και αμέσως κινητοποιείται ένας (εσωτερικός) μηχανισμός του δικαστικού σώματος προκειμένου ο δικαστής να δώσει εξηγήσεις ακόμη και για την πιο παράλογη και αβάσιμη καταγγελία;
Τι σημαίνει μυστικοπάθεια και εσωστρέφεια" του Σώματος μιλάμε; Πρέπει κάθε πειθαρχική απόφαση, κάθε θέμα που αφορά την ιεραρχία να γνωστοποιείται στην κοινή γνώμη; Τι θα εξυπηρετούσε κάτι τέτοιο;

Για ποιον υψηλό μισθό μιλάμε όταν εγώ, Πρωτοδίκης με 8 χρόνια υπηρεσία παίρνω τα ίδια λεφτά που παίρνει ένας απόφοιτος Λυκείου στον ΟΤΕ με 15 χρόνια υπηρεσία. Το ότι εγώ δουλεύω καθημερινά, σαββατοκύριακα και αργίες από το πρωί μέχρι το βράδυ το ξέρει κανένας; Την ευθύνη που με βαραίνει λόγω των αποφάσεων που πρέπει να πάρω, λόγω των συμφερόντων που θίγονται από μια απόφασή μου, τη σκέφτεται κανένας.
Δεν θα διαφωνήσω ότι πιθανότατα υπάρχει ένα νοσηρό κλίμα μέσα στο ίδιο το Σώμα μας, που δημιουργεί εντελώς απαράδεκτες καταστάσεις, εκφοβίζει και τρομοκρατεί κάποιους και, πίστεψέ με, απογοητεύει πολλούς περισσότερους. Αυτό όμως οφείλεται στα πρόσωπα και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν τη θέση και την αποστολή τους.
Η αρχή της διάκρισης των εξουσιών σημαίνει την ύπαρξη, μεταξύ άλλων, ενός δικαστικού σώματος με συγκεκριμένες εξουσίες και αποστολή. Αυτό δεν είναι μαφία, αλλά αναγκαίο στοιχείο της δημοκρατίας. Αρκεί να αφεθεί ελεύθερο (όχι ασύδοτο) το δικαστικό σώμα να ασκήσει το ρόλο του. Η ύπαρξη ορισμένων δικαστών πρόθυμων (για λόγους δικούς τους, που έχουν να κάνουν κυρίως με την εξέλιξή τους) να προσφέρουν τις «υπηρεσίες» τους στην εκάστοτε πολιτική ηγεσία δεν σημαίνει ότι ολόκληρο το δικαστικό σώμα έχει αυτή τη νοοτροπία.

Το ότι οι κυβερνήσεις (ασχέτως πολιτικού χώρου από τον οποίο προέρχονται) χρησιμοποιούν το δικαστικό σώμα για να εξυπηρετήσουν τους δικούς τους σκοπούς είναι λάθος τους και γίνεται για να καλύψουν τους ίδιους τους εαυτούς τους. Η φράση «όποιος έχει στοιχεία ας τα πάει στον εισαγγελέα», όταν ακούγεται από πολιτικούς και άπτεται ζητημάτων της πολιτικής ζωής, είναι για μένα συνώνυμη της συγκάλυψης. Η δικαιοσύνη δεν υπάρχει για να δίνει συγχωροχάρτια στις κυβερνήσεις. Σπάνια προκύπτουν στοιχεία σε τέτοιες περιπτώσεις και αυτό διότι η δικαιοσύνη δεν αρκείται σε φήμες, την γενικότερη αίσθηση ή σε αόριστες καταγγελίες. Χρειάζεται πλήρης απόδειξη, πολύ συγκεκριμένα στοιχεία για να αποδοθούν ευθύνες, τα οποία στις περισσότερες περιπτώσεις (και όσο πιο ψηλά στην πολιτική ηγεσία ανεβαίνουμε) δεν βρίσκονται. Και δεν βρίσκονται γιατί κανένας δεν είναι διατεθιμένος να τα δώσει.
Σε τελική ανάλυση είναι θέμα των πολιτών να απαιτήσουμε από τις κυβερνήσεις μας να φερθούν με τον σωστό τρόπο στο θέμα «Δικαιοσύνη»...

υ.γ. Συγνώμη για την έκταση του κειμένου. Απλά ήθελα να καταγράψω τις παραπάνω σκέψεις μου. Πιθανότατα δεν πρόκειται να πείσω κανέναν, δεν είναι αυτός ο σκοπός μου. Ξέρω, επίσης, ότι αυτά θα μπορούσαν (πάρα πολύ εύκολα, είναι η αλήθεια) να χρησιμοποιηθούν για να μου αποδοθεί και εμένα «ότι δεν έχω συναίσθηση της ιδιότητάς μου ως εν ενεργεία δικαστικού λειτουργού, ότι οι δηλώσεις μου έγιναν υπό περιστάσεις ασυμβίβαστες με το αξίωμα του δικαστικού λειτουργού και ότι θίγουν βάναυσα το κύρος της Δικαιοσύνης» (αντιγράφω από τις κατηγορίες που αποδίδονται στον κ. Μπάγια). Αλλά το τελευταίο διάστημα έχω απογοητευτεί πάρα πολύ από την νοοτροπία που επικρατεί τόσο στο δικαστικό σώμα (τουλάχιστον τους ανθρώπους που πρέπει να δίνουν το παράδειγμα) όσο και τον τρόπο που μας αντιμετωπίζει η πολιτεία και η κοινωνία, με αποτέλεσμα να χάσω εντελώς τον ενθουσιασμό που είχα όταν μπήκα στο Σώμα.
Καλημέρα και ευχαριστώ..."

You Might Also Like

17 σχόλια